Związek Harcerstwa Polskiego

Związek Harcerstwa Polskiego, działający poza granicami Kraju jest organizacją wychowawczą dla polskiej młodzieży i dzieci żyjących poza Polską m.in. w Australii, Argentynie, Francji, Irlandii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.

Nasze Korzenie

Związek Harcerstwa Polskiego działający poza granicami Kraju jest ideową i organizacyjną kontynuacją polskiego skautingu zapoczątkowanego w 1910 roku przez Andrzeja Małkowskiego i Olgę Drahonowską-Małkowską z potrójną służbą - Bogu, Polsce i bliźnim.

W czasie II wojny światowej harcerstwo w Polsce zeszło do Podziemia, a poza Polską rozwijało swą działalność we Francji, Anglii, na Bliskim Wschodzie, w Indiach, Afryce i innych krajach oraz w Polskich Siłach Zbrojnych. W 1946 roku na Zjeździe w Enghien pod Paryżem - z udziałem Przewodniczącego ZHP Michała Grażyńskiego - przyjęto powojenną strukturę ZHP działającego poza Polską i obejmującego wszystkie kraje, w których osiedlili się Polacy.

Metoda i Programy

ZHP stosuje sprawdzone metody harcerskie, oparte na zasadach skautowych Lorda Baden-Powella, a rozwiniętych w Niepodległej Polsce. Do dziś Związek nieprzerwanie kontynuuje działalność dostosowując swoje programy do potrzeb młodzieży polskiej żyjącej poza Polską.

Zajęcia odbywają się na zbiórkach gromad zuchowych, zastępów i drużyn harcerskich, patroli wędrowniczych dla starszych dziewcząt i chłopców oraz w koedukacyjnych kręgach starszoharcerskich.

Metoda polega na samowychowaniu poprzez zdobywanie stopni i sprawności oraz przez wzajemne oddziaływanie i przykład osobisty. W ciągu roku odbywają się wycieczki, biwaki, zimowiska, kursy kształceniowe i obozy letnie oraz kolonie zuchowe.

Organizacja Harcerzy

Struktura Organizacji Harcerzy obejmuje zuchy, harcerzy, wędrownicy, przewodnicy, działacze harcerskie, instruktorki zuchowe, podharcmistrze, harcmistrze oraz osoby powołane do pełnienia funkcji w Głównej Kwaterze Harcerzy.